Propozycje ćwiczeń od terapeutek z "Millowego Miejsca"

Propozycje ćwiczeń od terapeutek z Domu Dziennego Pobytu Seniora "Millowe Miejsce" (www.millowemiejsce.pl)

Ćwiczenia ogólnej sprawności ruchowej:

• ćwiczenia równowagi (chodzenie po wytyczonej linii)
• chodzenie ze zmianą kierunku na sygnał
• toczenie, rzucanie, chwytanie różnych przedmiotów
• zagadki ruchowe tzw. kalambury ruchowe
• zabawy zręcznościowe (bierki, kręgle, ping-pong)
• otrzepywanie rąk z wody

Ćwiczenia sprawności manualnej:

- ćwiczenia rozmachowe:

1. zamalowywanie farbami dużych płaszczyzn dużym pędzlem, ruchami poziomymi i pionowymi od lewej do prawej, z góry na dół
2. pogrubianie konturów dużych form geometrycznych
3. malowanie form kolistych, szlaczków z zachowaniem kierunku pisania, płynnymi ruchami
4. pokrywanie kolorem całych powierzchni papieru

- ćwiczenia manualne:

1. budowanie konstrukcji z klocków
2. nawijanie wełny na kłębek
3. nawlekanie koralików
4. przewlekanie sznurka lub wstążeczki przez otwory w kartoniku
5. lepienie z gliny, plasteliny od prostych form do coraz bardziej skomplikowanych
6. wycinanie z papieru z zachowaniem stopniowania trudności

- ćwiczenia grafomotoryczne:

1. ćwiczenia  prawidłowego chwytania narzędzia pisarskiego
2. rysowanie według schematu ze zwróceniem uwagi na czytelność rysunku
3. rysowanie linii w różnym kierunku, po określonym śladzie
4. wodzenie po śladzie konturów obrazków
5. pogrubianie konturów
6. wypełnianie konturów obrazków, bez wychodzenia za linie
7. wypełnianie konturów za pomocą stawiania równoległych kresek
8. przerysowywanie konturów rysunku przez kalkę techniczną
9. rysowanie kwadratów, trójkątów odręcznie, a także za pomocą linijki
10. rysowanie stosunków przestrzennych

Ćwiczenia z zakresu percepcji słuchowej:

 - ćwiczenia koncentracji na bodźcach słuchowych i różnicowania dźwięków:

• wysłuchiwanie i różnicowanie dźwięków dochodzących z najbliższego otoczenia i ich lokalizacja (szmery, szelesty, stuknięcia)
• różnicowanie i rozpoznawanie głosów przyrody (zwierząt, ptaków, szum deszczu)
• rozpoznawanie odgłosów wydawanych przez upadające lub uderzające o siebie przedmioty (gumka, klucz, klocek, szklanka, łyżeczka) oraz przesypywanych substancji (piasek, kasza, groch)
• rozpoznawanie dźwięków  wytwarzanych przez instrumenty muzyczne i lokalizowanie tych dźwięków w przestrzeni (skąd pochodzą)

- ćwiczenia analizy i syntezy słuchowej, koordynacji słuchowo-wzrokowo-ruchowej:

• odtwarzanie struktur rytmicznych - terapeuta wystukuje określony układ, chory powinien powtórzyć to samo; zamiast stukania można stosować klaskanie lub wygrywanie rytmu na instrumencie perkusyjnym itp.
• odtwarzanie przestrzenne układów rytmicznych (chory słucha a następnie odtwarza dźwięk w formie rysunku, układu klocków itp.; chory układa taką samą liczbę klocków, z zachowaniem właściwych odstępów, w kierunku od lewej do prawej, np. oo oo. Może też rysować elementy geometryczne itp.)
• odtwarzanie rytmiczne układów przestrzennych (terapeuta pokazuje układ przestrzenny na planszy np. z klocków, albo rysunek, a chory stara się wybić lub wyklaskać rytm
• rozpoznawanie układów przestrzennych lub rytmicznych - zgadywanie, który spośród kilku układów na planszy został wystukany lub, który z wystukanych odpowiada z układowi na planszy (lub z klocków)
• tworzenie wyrazów na podaną literę
• sztafeta sylabowa (tworzenie wyrazów rozpoczynających się całą sylabą końcową poprzedniego wyrazu)
• wyodrębnienie ostatnich głosek w nazwach obrazków
• wykrywanie różnic i podobieństw w wyrazach (pierwsza i ostatnia głoska, liczba głosek, liczba sylab)
• synteza słuchowa wyrazów z pierwszych głosek wydzielonych z nazw obrazków (np. kosz +  okno + teczka = kot)

- ćwiczenia pamięci słuchowej:

• powtarzanie ciągów słownych
• nauka na pamięć wierszyków, rymowanek i  piosenek
• ćwiczenie pamięci sekwencyjnej
• powtarzanie cyfr i zdań
• dobieranie zdań ze względu na rytm
• tworzenie rytmu do podanego wyrazu
• nauka i prezentowanie wyliczanek
• odtwarzanie struktur dźwiękowych
• słuchanie opowiadań, a następnie odtwarzanie zdarzeń
• ćwiczenie pisania ze słuchu

Ćwiczenie z zakresu percepcji wzrokowej:

- spostrzegawczość, analiza i synteza wzrokowa

1. dobieranie par jednakowych obrazków
2. dobieranie par jednakowych figur geometrycznych
3. układanie obrazków z części (układanki płaskie lub klockowe)
4. uzupełnianie niedokończonych rysunków i figur geometrycznych (dorysowywanie brakujących elementów)
5. wyszukiwanie różnic między obrazkami
6. wyszukiwanie i dobieranie par jednakowych liter - bez czytania, jedynie na podstawie identyfikacji wzrokowej (domina literowe, klocki i rozsypanki literowe)
7. grupowanie obrazków ze względu na wskazaną cechę
8. segregowanie kształtów według określonych zasad
9. układanie figur geometrycznych z części

- orientacja przestrzenna, funkcje wzrokowo-przestrzenne

1. układanie obrazków według instrukcji słownej (na górze, na dole, z prawej/lewej strony, przed, za)
2. dyktanda graficzne
3. układanie obrazków z części
4. budowanie według wzoru kompozycji z klocków

- pamięć wzrokowa

1. układanie obrazków w kolejności, w jakiej były pokazywane
2. budowanie według zapamiętanego wzoru kompozycji z klocków
3. memo obrazkowe
4. rozpoznawanie nazw obrazków pokazywanych w krótkich ekspozycjach

Bibliografia: "Ćwiczenia korekcyjno-kompensacyjne w szkole", I. Czajkowska, K. Herda

Punkt konsultacyjny i spotkanie "Przystanku Alzheimer" - zaproszenie

W najbliższą sobotę, 17 maja w godzinach 17-19, będzie działał punkt informacyjno-konsultacyjny "Przystanku Alzheimer". Gdzie nas znaleźć? Na wielkim święcie organizacji pozarządowych "Śródmieście działa!" na Placu Konstytucji w Warszawie (namiot nr 5 Komisji Dialogu Społecznego do spraw Osób Starszych i Kombatantów). Jeżeli  mają Państwo jakieś pytania dotyczące choroby Alzheimera, a do tej pory nie mieliście okazji, by je zadać, to nadarza się niepowtarzalna okazja.
Punkt informacyjno-konsultacyjny poprowadzą Piotr Czostkiewicz ("Przystanek Alzheimer") i terapeutki z Dziennego Domu Pobytu Seniora "Millowe Miejsce".
Informacje o imprezie "Śródmieście działa!" znajdziecie Państwo tutaj: http://wiadomosci.ngo.pl/wiadomosci/980411.html
Z kolei w czwartek, 22 maja w godz. 17.30-19.30 w siedzibie Stowarzyszenie "mali bracia Ubogich" w Warszawie (ul. Andersa 13), odbędzie się 22. spotkanie z cyklu "Przystanek Alzheimer" pt. "Stadia choroby Alzheimera - ujęcie praktyczne".
Te zajęcia, mam nadzieję, pozwolą Państwu uporządkować wiedzę, będą także okazją do podzielenia się doświadczeniami związanymi z opieką nad chorym.
Wiadomo, że choroba Alzheimera jest podstępna. Zaczyna się jakieś 25 lat przed postawieniem diagnozy. Wtedy nie ma jeszcze żadnych widocznych objawów. Później pojawiają się przejściowe lapsusy pamięci: niepamiętanie, gdzie odłożyło się jakąś rzecz, zapominanie słów, nazwisk. Nadal nie budzi to jednak naszego niepokoju, bo jak napisała Andrea Gillies w książce "Opiekunka. Życie z Nancy. Podróż w świat alzheimera": "Przy takich kryteriach większość ludzi po 45. roku życia mogłaby - z niewielką pomocą hipochondrii - uwierzyć, że przechodzi drugie stadium choroby."
Jeśli chcą się Państwo dowiedzieć więcej o przebiegu choroby, charakterystycznych objawach, sposobach pomocy choremu to zapraszam na czwartkowe, bezpłatne szkolenie.
Więcej o tych zajęciach i sposobie przesyłania zgłoszeń:
http://www.malibracia.org.pl/warszawa/aktualnosci/stadia-choroby-alzheimera-ujecie-praktyczne-wez-udzial-w-bezplatnym-szkoleniu/

Facebookowy symulator demencji

Organizacja Alzheimer’s Research UK opracowała aplikację, dzięki której użytkownicy Facebooka mogą na własnej skórze przekonać się, jak wygląda życie z demencją.

Aplikacja o nazwie FaceDementia [zastosowano tutaj grę słów – człon „face” należy tu bowiem rozumieć jako „staw czoło”] „przejmuje” osobiste strony użytkownika na Facebooku i na pewien czas wymazuje z nich ważne wspomnienia. Ma to naśladować wpływ demencji na mózg – przeglądane właśnie zdjęcia, informacje czy zmiany statusu nagle zaczynają znikać.

Aplikacja nie ingeruje w dane na stronie, tworzy tylko jej własną, zubożoną wersję, toteż wprowadzane przez nią zmiany są odwracalne. Oprócz pozornego, choć dramatycznego zaniku danych użytkownicy aplikacji mogą też oglądać krótkie filmy prezentujące ludzi dotkniętych demencją. Objaśniają oni wpływ objawów choroby zarówno na rodzinę, jak i ich samych.

Jak wyjaśnia przewodnicząca Alzheimer’s Research UK Rebecca Wood popularność Facebooka opiera się na możliwości gromadzenia wspomnień i danych dotyczących rodziny i przyjaciół w jednym miejscu oraz zapisywania myśli, doświadczeń i dokumentów, które tworzą swoisty „dziennik życia”. Ich utrata dobrze odzwierciedla wpływ choroby na mózg.
Cały artykuł: http://www.medexpress.pl/start/facebookowy-symulator-demencji/41676/

Czy w Polsce można spokojnie umrzeć?

Dynamiczny postęp medycyny sprawia, że choroby jeszcze niedawno śmiertelne, dziś leczy się z powodzeniem. Z drugiej strony mimo ogromnych możliwości ratowania ludzkiego zdrowia i życia, nie jesteśmy w stanie uciec przed śmiercią. Decyzja o zaprzestaniu leczenia umierającego pacjenta jest jedną z najtrudniejszych, jaką podejmują lekarze i rodzina. Tym bardziej, że polskie przepisy regulujące te kwestie są sprzeczne.
Są pacjenci, którzy umierają nagle, we śnie, są też tacy, którzy umierają miesiącami podłączeni do aparatury. Ich ostanie dni to resuscytacja krążeniowo-oddechowa, jedzenie i leki podawane dożylnie.
Pacjenci, dla których nie ma szans na wyleczenie, ich rodziny a także lekarz muszą sami rozstrzygać dylematy związane z kresem uporczywej terapii. Przepisy prawa nie są bowiem w tej kwestii jednoznaczne.
 

Katarzyna Lisowska/Rynek Zdrowia | 12-05-2014 06:15

Czy w Polsce można spokojnie umrzeć? Medycyna paliatywna

Share on facebook Share on twitter Share on email Share on print More Sharing Services 1

wydrukuj artykuł prześlij dalej 0 komentarzy

Dynamiczny postęp medycyny sprawia, że choroby jeszcze niedawno śmiertelne, dziś leczy się z powodzeniem. Z drugiej strony mimo ogromnych możliwości ratowania ludzkiego zdrowia i życia, nie jesteśmy w stanie uciec przed śmiercią. Decyzja o zaprzestaniu leczenia umierającego pacjenta jest jedną z najtrudniejszych, jaką podejmują lekarze i rodzina. Tym bardziej, że polskie przepisy regulujące te kwestie są sprzeczne.

Są pacjenci, którzy umierają nagle, we śnie, są też tacy, którzy umierają miesiącami podłączeni do aparatury. Ich ostanie dni to resuscytacja krążeniowo-oddechowa, jedzenie i leki podawane dożylnie.
Pacjenci, dla których nie ma szans na wyleczenie, ich rodziny a także lekarz muszą sami rozstrzygać dylematy związane z kresem uporczywej terapii. Przepisy prawa nie są bowiem w tej kwestii jednoznaczne.
Jest prawo, a jakby nie było
Jak zwraca uwagę Krystyna Kozłowska, Rzecznik Praw Pacjenta chory ma prawo nie chcieć być utrzymywanym przy życiu w kondycji zdrowotnej, której nie akceptuje. Przepisy wskazują, że pacjent w stanie terminalnym ma prawo do poszanowania godności i intymności, które obejmuje również prawo do umierania w spokoju.
Nasza rozmówczyni zwraca uwagę, że pacjent znajdujący się w stanie terminalnym ma również prawo do wyrażenia zgody na udzielenie określonych świadczeń zdrowotnych lub odmowy takiej zgody, po uzyskaniu od lekarza informacji w zakresie np. planowanego leczenia, jego następstwach.
- Z drugiej jednak strony lekarz ma obowiązek ratować życie pacjenta. Z przyjętych dotychczas polskich rozwiązań prawnych można wnioskować o lekarskim obowiązku ratowania życia nad poszanowaniem prawa pacjenta do samostanowienia. Przykładem może być art. 25 ust. 8 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, który dopuszcza w przypadkach niecierpiących zwłoki i ze względu na bezpośrednie zagrożenie życia wykonanie eksperymentu medycznego bez zgody pacjenta - komentuje Kozłowska.
Dodaje: - Niemniej jednak zgodnie z przepisami art. 30 i art. 32 Kodeksu etyki lekarskiej lekarz powinien dołożyć wszelkich starań, aby zapewnić choremu humanitarną opiekę terminalną i godne warunki umierania. Powinien też do końca łagodzić cierpienia chorych w stanach terminalnych i utrzymywać, w miarę możliwości, jakość kończącego się życia. Natomiast art. 32 ust. 1 i 2 Kodeksu etyki lekarskiej określają, że w stanach terminalnych lekarz nie ma obowiązku podejmowania i prowadzenia reanimacji lub uporczywej terapii i stosowania środków nadzwyczajnych. Decyzja o zaprzestaniu reanimacji należy do lekarza i jest związana z oceną szans leczniczych.
Profesor Andrzej Nestorowicz, kierownik Kliniki Anestezjologii i Intensywnej Terapii Szpitala Klinicznego nr 4 w Lublinie, współtwórca protokołu orzekania o śmierci pnia mózgu podkreślał na naszych łamach wcześniej, że pierwszą granicą ratowania ludzkiego zdrowia i życia jest śmierć mózgu. W jego opinii jakiekolwiek działania w takim przypadku są po prostu nieetyczne.
Cały artykuł: http://www.rynekzdrowia.pl/Uslugi-medyczne/Czy-w-Polsce-mozna-spokojnie-umrzec,140834,8.html

Opieka nad chorym - porady

Ten materiał jest relacją z sobotniego spotkania organizowanego w ramach cyklicznych wykładów otwartych, które inicjuje Polskie Stowarzyszenie Pomocy Osobom z Chorobą Alzheimera.

Aby opieka nad chorym w warunkach domowych trwała jak najdłużej i była efektywna dla obydwu stron, podopiecznego i opiekuna, niezwykle ważną kwestią jest sprawa odciążania głównego opiekuna. Opiekun musi pamiętać o tym, iż sam - pomimo rozlicznych obowiązków wynikających z całodobowej opieki - powinien systematycznie dbać o swój wypoczynek czy raczej wytchnienie od wykonywanych czynności. Pomocna powinna być przede wszystkim rodzina. Jeżeli opiekunem jest współmałżonek, powinien on otwarcie prosić o pomoc dorosłe dzieci. Oszczędzanie dzieci jest błędem, który obróci się ostatecznie przeciwko opiekunowi i jego podopiecznemu. Jeżeli mamy opory osobiste, kierujmy się dobrem pedagogicznym, tworząc właściwy wzorzec do naśladowania w relacji naszych dorosłych dzieci i ich dzieci (a naszych wnuków). Jeżeli dzieci nie ma, bądź z jakiegoś powodu nie stanowią one dla opiekuna należytego oparcia, powinien on szukać wsparcia w swoim otoczeniu, wśród znajomych, przyjaciół, sąsiadów, wśród wszystkich tych, których zna, z którymi styka się na co dzień lub utrzymywał wieloletnie kontakty.
Niezwykle cenna okazuje się w takich przypadkach sporządzona własnoręcznie lista sojuszników. To osoby, do których możemy potencjalnie zwrócić się z pytaniem o pomoc. Nie zawsze powodem odmowy czy braku zainteresowania jest niechęć otoczenia, ale po prostu nieznajomość choroby bądź mylne o niej wyobrażenie. Pamiętajmy o tym i spróbujmy wejść w położenie osoby, która proszona jest o pomoc a nigdy z chorobą Alzheimera nie miała do czynienia.
Aby wyeliminować obawy czy lęk przed kontaktem z chorym na skutek braku doświadczenia, możemy zaprosić osobę z zewnątrz do własnego domu na wizytę, by oswoiła się z chorym lub zaproponować wspólny spacer. Zawsze jednak trzeba pamiętać, że to osoba oczekująca wsparcia musi wyraźnie wyartykułować swoją prośbę o pomoc i dookreślić jej charakter. Nie bójmy się odmowy czy odrzucenia, możemy bowiem wiele zyskać. Im więcej będziemy mieli osób do pomocy z zewnątrz, tym bardziej długotrwała i efektywniejsza będzie nasza opieka. Jeżeli opiekun się wypali nie będzie w stanie zajmować się swoim bliskim. Odciążanie na godziny to bardzo cenna praktyka wnosząca wiele dobrego w relacje pomiędzy chorym i stałym opiekunem. Warto zastanowić się nad skuteczną taktyką negocjacyjną i ją opracować.
Drugim wariantem wsparcia w etapach choroby, w których podopieczny porusza się samodzielnie są domy dziennego pobytu. Domów dziennego pobytu jest zdecydowanie za mało. Taka placówka powinna działać w każdej dzielnicy na terenie Warszawy. Za opiekę przeliczaną na godziny opiekun ponosi opłaty, wysokość opłat jest zróżnicowana, uzależniona od statusu placówki bądź dochodów. Dom dziennego pobytu wspomaga chorego, podtrzymując jego sprawność, aktywuje jego czynności poznawcze, zapewnia rehabilitację, wyżywienie, kontakt z ludźmi. Dostarcza zajęć, których niejednokrotnie opiekun z racji obowiązków czy przeciążenia nimi nie jest w stanie zapewnić. 
Jeżeli opiekun ma obawy związane z nieprzewidzianymi decyzjami swojego podopiecznego, przynoszącymi szkodę jemu i jego bliskim (w aspekcie prawnym, spadkowym, finansowym), powinien rozważyć kwestię jego ubezwłasnowolnienia. Zawsze zawiera się je w imieniu i na rzecz dobra podopiecznego, składając w sądzie stosowny wniosek wraz z dokumentacją medyczną. Obok ubezwłasnowolnienia, które przybiera formę ubezwłasnowolnienia częściowego lub całkowitego, możemy uzyskać pełnomocnictwo. Pełnomocnictwo uzyskujemy w kancelarii prawnej stosownie do czynności, o jakie występujemy. I w tym przypadku może ono przybrać formę pełnomocnictwa ogólnego lub szczegółowego. Sprawy spadkowe, ze sprzedażą mieszkania włącznie będą podlegały pod pełnomocnictwo szczegółowe, natomiast wydanie zgody na pobyt podopiecznego w szpitalu czy podpisanie za niego zgody na operację, pod pełnomocnictwo ogólne. Pełnomocnictwo uzyskujemy tylko w tych przypadkach, gdy podopieczny jest świadomy swoich decyzji i wyraża na nie zgodę.
Kolejną formą pomocy w sprawowaniu opieki nad chorym jest posiadanie orzecznictwa o stopniu niepełnosprawności podopiecznego. Stopień niepełnosprawności upoważnia nas do korzystania z różnych form pomocy, wsparcia finansowego, zasiłku pielęgnacyjnego, turnusów rehabilitacyjno-wypoczynkowych, dofinansowania remontu mieszkania, gdy dokonujemy adaptacji pomieszczeń do potrzeb chorego (zmieniamy wannę na kabinę prysznicową, itp.), nosimy się z zamiarem zakupu specjalistycznego łóżka. Orzecznictwo o stopniu niepełnosprawności wydaje Stołeczne Centrum Osób Niepełnosprawnych. Z kolei sprawy dofinansowania z tego tytułu rozpatruje Warszawskie Centrum Pomocy Rodzinie.
Jeżeli opiekun łączy obowiązki z tytułu opieki z pracą zawodową musi koniecznie, kierując się troską o bezpieczeństwo podopiecznego, zapewnić mu opiekę zastępczą na czas swojej nieobecności, zatrudniając kogoś do pomocy lub korzystając ze wsparcia Ośrodka Pomocy Społecznej. Chora osoba nie powinna zostawać sama, na pewnym etapie choroby jest to niemożliwe.
Opiekun powinien pamiętać o dwóch rzeczach, w egzekwowaniu porad, uzyskiwaniu potrzebnych informacji i pomocy instytucjonalnej, musi zająć postawę nieugiętą walcząc o swoje prawa, w przypadku dbania o siebie i nie zapominania o sobie, w jakiejś mierze musi stać się egoistą. Aby zapewnić sobie i podopiecznemu jak najpełniejszy komfort powinien wprowadzić i trzymać się konsekwentnie bardzo regularnego plany wytyczającego tryb życia choremu.
Materiał przygotowała i opracowała dr Małgorzata Musioł
PS. Kolejne otwarte spotkanie przy ul. Świętojerskiej 10A odbędzie się 7 czerwca i będzie poświęcone domom opieki - decyzji oddania bliskiej osoby do domu opieki i kryteriom związanym z wyborem takiego miejsca, najwłaściwszego i najodpowiedniejszego.

Zaproszenie na 22. spotkanie z cyklu "Przystanek Alzheimer" pt. "Stadia choroby Alzheimera - ujęcie praktyczne"

W czwartek 22 maja w godzinach 17.30-19.30, w siedzibie warszawskiego oddziału Stowarzyszenia "mali bracia Ubogich" (ul. Andersa 13), odbędzie się 22. spotkanie z cyklu "Przystanek Alzheimer". Temat zajęć to "Stadia choroby Alzheimera - ujęcie praktyczne".
Podczas szkolenia uczestnicy będą mogli poznać najbardziej typowe objawy choroby, sprawdzić poziom swojej wiedzy na konkretnych przykładach (case study), dowiedzieć się, jak można pomóc osobom chorym.
Szkolenie będzie miało charakter warsztatowy. Poprowadzi je Piotr Czostkiewicz, trener (dyplom w katedrze dr Marcina Capigi na Uniwersytecie Otwartym Uniwersytetu Warszawskiego), trener kinezygerontoprofilaktyki, animator czasu wolnego pacjenta-seniora.
Zgłoszenia na zajęcia proszę przesyłać na adres: przystanekalzheimer@gmail.com lub telefonicznie: 600 600 186. Liczba miejsc ograniczona. Szkolenie jest bezpłatne, zostało przygotowane przy wsparciu merytorycznym zespołu terapeutek z Domu Dziennego Pobytu Seniora „Millowe Miejsce”.

Co się będzie działo w Warszawie w maju

8 maja (czwartek) godz. 15.30 - grupa wsparcia w Centrum Alzheimera (Al. Wilanowska 257). Grupa przeznaczona jest głównie, ale nie tylko, dla rodzin i opiekunów chorych korzystających ze wsparcia Dziennego Domu Pomocy oraz innych instytucji.
10 maja (sobota) godz. 10-12 - spotkanie przy ul. Świętojerskiej 10A poświęcone sprawom opieki i związanymi z nią trudnościami. Będzie ono miało formę dyskusji i wymiany doświadczeń w gronie opiekunów. Spotkanie jest organizowane w ramach cyklicznych wykładów otwartych, które inicjuje Polskie Stowarzyszeni Pomocy Osobom z Chorobą Alzheimera.
13 maja (wtorek) godz. 15-17 - grupa wsparcia w Dziennym Domu Pomocy Społecznej przy ulicy Paca 42 (wejście B). Grupę prowadzi lider-psycholog z pomocą wolontariuszy. Zajęcia są różnorodne, dostosowane do możliwości psychofizycznych osób chorych. Dla opiekunów odbywają się m.in. zajęcia psychoedukacyjne oraz indywidualne rozmowy z psychologiem. Opiekunowie mają możliwość zostawić chorego pod opieką osób prowadzących na czas trwania zajęć. 
13 maja (wtorek) godz. 18 - grupa wsparcia dla opiekunów osób z chorobą otępienną mózgu w Akademickim Centrum Medycznym (bud. B, 3 piętro, sala terapii zajęciowej) przy ul. Bobrowieckiej 9. Zgłoszenia telefoniczne: (22) 5592426.
17 maja (sobota) godz. 17-19 - punkt informacyjno-konsultacyjny "Przystanku Alzheimer" na festynie "Śródmieście działa!" (Plac Konstytucji, namiot Komisji Dialogu Społecznego ds. Osób Starszych i Kombatantów). Porad udzielać będę m.in. doświadczone terapeutki z Domu Dziennego Pobytu Seniora "Millowe Miejsce".
20 maja (wtorek) godz. 15-17 - grupa wsparcia w Dziennym Domu Pomocy Społecznej przy ulicy Paca 42 (wejście B). Grupę prowadzi lider-psycholog z pomocą wolontariuszy. Zajęcia są różnorodne, dostosowane do możliwości psychofizycznych osób chorych. Dla opiekunów odbywają się m.in. zajęcia psychoedukacyjne oraz indywidualne rozmowy z psychologiem. Opiekunowie mają możliwość zostawić chorego pod opieką osób prowadzących na czas trwania zajęć.
20 maja (wtorek) godz. 18 - grupa wsparcia dla opiekunów osób z chorobą otępienną mózgu w Akademickim Centrum Medycznym (bud. B, 3 piętro, sala terapii zajęciowej) przy ul. Bobrowieckiej 9. Zgłoszenia telefoniczne: (22) 5592426.
22 maja (czwartek) godz. 17.30-19.30 - XXII spotkanie z cyklu "Przystanek Alzheimer"  (siedziba warszawskiego oddziału Stowarzyszenia "mali bracia Ubogich" przy ul. Generała Władysława Andersa 13). Zajęcia warsztatowe "Stadia choroby Alzheimera - ujęcie praktyczne" poprowadzi trener Piotr Czostkiewicz. Szkolenie zostało przygotowane przy wsparciu merytorycznym zespołu terapeutek z Domu Dziennego Pobytu Seniora "Millowe Miejsce". Zgłoszenia można przesyłać na: przystanekalzheimer@gmail.com lub telefonicznie: 600600186.
27 maja (wtorek) godz. 15-17 - grupa wsparcia w Dziennym Domu Pomocy Społecznej przy ulicy Paca 42 (wejście B). Grupę prowadzi lider-psycholog z pomocą wolontariuszy. Zajęcia są różnorodne, dostosowane do możliwości psychofizycznych osób chorych. Dla opiekunów odbywają się m.in. zajęcia psychoedukacyjne oraz indywidualne rozmowy z psychologiem. Opiekunowie mają możliwość zostawić chorego pod opieką osób prowadzących na czas trwania zajęć.
27 maja (wtorek) godz. 18 - grupa wsparcia dla opiekunów osób z chorobą otępienną mózgu w Akademickim Centrum Medycznym (bud. B, 3 piętro, sala terapii zajęciowej) przy ul. Bobrowieckiej 9. Zgłoszenia telefoniczne: (22) 5592426.

Jednocześnie przypominam, że w ramach inicjatywy "Telefon Zaufania dla osób starszych pełniony jest dyżur poświęcony chorobie Alzheimera. Można dzwonić na numer (22) 6350954 w każdą środę w godzinach 14-16.
Z kolei Dom Dziennego Pobytu Seniorów "Millowe Miejsce" (ul. Wróbla 20A, stacja metro Służew) zaprasza opiekunów osób starszych zajmujących się bliskimi w domu na bezpłatne indywidualne spotkania z psychologiem w każdą środę w godz. 10-15. Umówić się można dzwoniąc  pod numer 794022505 (możliwe także spotkanie popołudniowe po uprzednim ustaleniu telefonicznym).
Informuję także, że trwają prace w zespołach roboczych w ramach "Okrągłego Stołu" w sprawie niepełnosprawności. Najbliższe posiedzenia od 12 do 14 maja.
Posiedzenie Komisji Dialogu Społecznego do spraw Osób Starszych i Kombatantów odbędzie się 20 maja o godz. 16 (ul. Senatorska 27, I piętro, sala konferencyjna Centrum Komunikacji Społecznej Urzędu m.st. Warszawy).